Czym jest wirus grypy typu C?

Wirus grypy typu C został po raz pierwszy wyizolowany w 1947 roku. Jego niewielka cząsteczka, mierząca zaledwie 80-120 nanometrów, posiada mniejszą ilość materiału genetycznego oraz białka. Oprócz człowieka wirus ten powoduje zagrożenie również u świń.

Działa na spokojnie

Typ C nie ma właściwości powodowania epidemii czy tym bardziej pandemii. Można powiedzieć, że jest najspokojniejszym bratem wśród całej trójki. Zazwyczaj powoduje objawy tylko u danej osoby, najczęściej o obniżonej odporności. Pozostałe osoby są nosicielami. Sporadyczne przypadki lub ograniczone zachorowania wśród dzieci i młodych dorosłych.

Groźba pod postacią wirusa?

Okazuje się, że nawet do 70% populacji może wykazywać przeciwciała skierowane przeciwko temu wirusowi. Oznacza to, że tak duży procent osób  miał z nim styczność. Wirus jest w populacji i krąży intensywnie, jednak nie powoduje bardzo poważnego pogorszenia stanu ogólnego. Największy odsetek osób posiadających przeciwciała znaleziono wśród uczestników badania pomiędzy 16 a 30 rokiem życia, czyli u osób najbardziej aktywnych. Ich styczność z wirusem była najczęściej przeoczona lub objawiała się pod postacią łagodnego nieżytu górnych dróg oddechowych. Obciążenie poważniejszymi patogenami może jednak zwiększać ryzyko zarażenia. Podczas epidemii grypy typu A i B spotyka się również przypadki grypy C. Również poprzez skuteczne leczenie przypadków grypy typu A i B, coraz częściej spotyka się cięższe przypadki grypy powodowane przez wirus typu C.

Łatwiej zapobiegać..

Jak wyżej wspomniano, infekcja zazwyczaj jest skąpo objawowa i pozostawia przeciwciała uodparniające na kolejny kontakt z wirusem. Ochrona przed tym patogenem jest podobna jak w przypadku innych typów wirusa- należy myć często ręce, w razie infekcji chronić otoczenie za pomocą maseczki oraz nie spożywać pożywienia ze źródeł wspólnych z osobami zarażonymi.